:P

6 сарын гурван. Ядаргаатай халуун байсан ч бүхэн дунд сургуулиа дүүргээд, аттестат-аа авчихлаа. Сайхан байноо. Ингээд бодохоор цаг хугацаа бүр аймар хурдан өнгөрөх юмаа. Хийж бүтээсэн юмгүй суужийтал л хамаг юм дуусаад дуусаад, цаг хугацаа өнгөрөөд өнгөрөөд явчхымаа. Гэхдээ одоо яахавдээ, цаг хугацаа явахгүй бол амьдрал утгагүй байлгүйдээ, тиймээ? 
Өнөөдөр ангийхан маань аттестатаа авчаад зайсан гарлаа гээл явсан. Би л "nerd" юм болохоороо гэртээ суугаад хоцорсон доо. Заримдаа арай дэндүү зожиг юм шиг санагддаг ч гэсэн нэгэнт ингээд сурцан, ингээд дасцан хүнийг чинь бас яалтай ч билээ. Ингээл өөрийгөө тайвшруулаад суужийндоо.  Сургуулийн урилга хурдан ирээсэй гээд залбираад байжийн. Тэгж байж л тэтгэлгээ баталгаажуулна. ийм болохоор.........залбираад л байж дээ.

2nd of June (day at dentists)

Өнөөдөр хамгийн аймар өдөр байсан. Яагаад гэвэл шүдний эмнэлэг явсан.  Үүдэнд нь сууж байхад чичрээд үхэх гээд байсан хүн ороод бүр яасан нь ойлгомжтой байлгүйдээ. Ороол эмч цаана нэг юм хийгээд намаайг хэвтэж бай гэхээр нь айгаад хэвткү бөгтийгөөл суугаад байсан. Тэгээл эмч юмаа хийж дуусчаад эргээд харсан нэг өлөн юм шиг царайтай нөхөр бөгтийцөн суужийж уурыг нь хүргээд. Тэгээл энэ мөчөөс эхлээд эмчийн уурыг жинхэнэ утгаар нь хүргэж эхэлсэндээ. :(
Эхлээл амаа ангай гэж загнуулаал, амаа том ангайхгүй бол би шүдийг чи харахгүй байна. Миний гар орохгүй байна (2 гараа хоёуланг нь чихлээ юу), ангайхыг хүсэхгүй байгаа бол эм түрхэж өгөөл хөөгөөд явуулчина шүү ч гэх шиг. Бөөн сэтгэлийн дарамтанд орцон хэвтжийтал гэнэт нөгөө нэг нерв таслана гэдэг айхтар юмаа хийнэ гээд....Аймар байсооооон. Гэнэт л хаанаас ч юм (?) нэг нарийхан зүү гаргаад ирцэн миний хөөрхий шүд рүү явуулжийсан. Тэгээд л "ухаж" гарсандаа. Би ч тогонд цохиулж байгаа юм шиг татагнаал хэвтээд байлаа. Хажууд өөр хүн байж байгаад харсан бол инээд нь хүрээд үхэх байсан биз. Орилж ч чадку, шүлс гоожоод, тэгээд тогонд цохиулж байгаа юм шиг татагнаад. Одоо бодохоор инээд хүрээд байж сууж чаддагүээ. Нервийг нь таслахад, өрөмдөхөд, нэг нарийнхан махир юмаар ухах ямар аймар гэдгийг хүн бүр мэдэж бйгаа байлгүйдээ. Нэг иймэрхүү аймар өдөр өнгөрлөө дөө. Аа тийн, гэхдээ хамгийн гоё нь хэдэн жилийн өмнө Тэнгист зардаг байсан солонгос попкорныг олж авсан. Одоо идээд суужийн. Амьдрал нэг мөчид аймшигтай, өөр нэг мөчид дэндүү жаргалтай байх юмдаа. Shania Twain сонссон шигээ попкорноо идээд, дараа жил очиж сурах сургуулийнхаа урилга, сайтыг нь ухаад суух ч бас гоё байна шүү. :))))

Хүүхдийн баярын тухай хэдэн юм.

Маргааш 6 сарын 1. Хүүхдийн баяр. I don't care. 
Би хүүхдийн баярыг нээх их тэсэн ядан хүлээдгүй. Ухаан орсон цагаасаа хойш сэтгэлдээ хүртэл хүүхдийх баяр тэмдэглэж байсан удаа байхгүй юм шиг санагддагийн. Нөгөө л нэг парк дээр очно. Тоглосон ч юм байхгүй хар халуунд очерт зогсож зогсож буцдаг байсан. Тэгээд л хүүхдийн баяр болгоны дараа наршина. Шөнө нь унтаж чадахгүй дотор муухайраад л...Нэг ёсондоо хүүхдийн баяр гэхээр жаалуудын нүд сэтгэл хоёр нь сэргээд явчихдаг байсан бол минийх эсрэгээрээ, нурууны үс босдог байсан гэж хэлэхэд хилсдэхгүй. Ашгүй 7 настай байхад манай дүү 6н сарын нэгэнд гарсын. Ээж маань нэвтрүүлэгч болохоор 6н сарын нэгэнд нэвтрүүлэгч Чимгээ охинтой боллоо гээд л орой нь мэдээгээр гарч билээ. Дүүтэй болоод бөөн баяр болно гээд бөөн төлөвлөгөө гаргацан байсан хүний сэтгэл бяцхан атаархлаар дүүрсэн. Тэгээд л нөгөө сайхан бодлууд маань замхран алга болсон юмдаа. Дөнгөж төрөнгүүтээ л зурагтаар гараад байхдаа яадын гээд л тэрүүхэн хооронд дотор маань эвгүй оргиод явчихсан. Гэхдээ би өөрийгөө буруутгадаггүй ээ, тиймхэн юмны төлөө, жоохон л байсан юм чинь гэж бодоод...Тэгээд л үүний дараа жил бүр 6 сарын нэгэн манай гэр бүлийнхний хувьд Николийн (манай дүүг Николь гэдгийн) баяр болж хувирсан юмдаа. Жил бүрийн хүүхдийн баяраар Никольд л бүх анхаарал хандана. Намайг бол том гээд тоох ч үгүй. Тоохгүй байх гэдэг нь юу ч биш. Тэрнээс их юм болдог л байсын.
Миний хувьд аавынхаа аав ээж дээр өссөн болохоор энэ хоёр дээрээ л ирж нэг гайгүй баярлана. Өвөө эмээгийндээ ирэхээр анхаарал зөвхөн над дээр, бүх л амттан надад зориулагдана. Өвөө эмээ дээрээ л ирэхээр хүссэн бэлгээ авхуулж, хүссэн хоолоо иднэ. Нэг иймэрхүү байдалтай гүйсээр байгаад л өдий хүрчихэж. 
Өнөөдөр өдөр эмээтэйгээ гадуур баахан дэлгүүр хэсч, caffe Ti-amo-д мөнгө үрсэн шиг яваад ирлээ. Буцаад л бяцхан охин болсон юм шиг санагдсан. Дахиад л нөгөө зайрмаг нэхсэн дэлдэн жаал болчихсон юм шиг байсан. Эмээдээ эрхэлж зайрмаг авхуулаад л, бөөн торт, чихэр авхуулаад л... цэцэрлэгт ороод сургууль төгсөх хүртлээ тэмдэглэсэн хамгийн гоё хүүхдийн баяр өнөөдөр л байсан. Намайг яасан зожиг, дүү нараа боддоггүй юм бэ гэж бодох л байх. Бодож л байг. Би эмээ өвөөгийн хүүхэд л байсан, эмээ өвөөгийн хүүхэд ч байсаар байх болно. Гэхдээ би дүү нартаа хамгаас илүү хайртай. Одоохондоо тэр хэд маань хол байгаа болохоор л хүүхдийн баярыг айлын ганц хүүхэд шиг тэмдэглэж үзлээ. Магадгүй олон жилийн дараа би өөрийнхөө хүүхдүүдийг дагуулаад хүүхдийн баярт явахдаа энэ тоосонд дарагдсан бодлыг ахиад нэг сэргээж бодох биз. Тэр болтол оюутны амьдралаар өөрөөр хэлбэл том хүн хүүхэд хоёрын яг зааг дээрхи он жилүүдээр амьдарна.

Дургүй

Би дургүй
Бялдуучилж долигоносон
Арчаагүй хүмүүст би дургүй,
Хоосон амлаж, худлаа инээсэн
Хуурмаг хүмүүст би дургүй.
Би дургүй.
Хошуу тосож худал өрөвдсөн
Хэрэггүй хүмүүст би дургүй,
Хэрэгт дурлаж хэл амаа билүүдсэн
Ховч хүмүүст би дургүй.
Би дургүй
Ижий авыхаа сэтгэлийг нь
Архи болгож гударсан хүмүүст би дургүй,
Ичих ч үгүй худал ярин
“ Инээдтэй” зүйлс хийдэг хүмүүст би дургүй.
Би дургүй
Амьдралаа атгахаа больсон
Адгийн новшнуудад би дургүй,
Ажлаа алдан ямбалж хэвтсэн
Охид бүсгүйчүүдэд би дургүй.
Би дургүй
Эцэг эхээ ч хүндэлхээ мартсан
Адгийн ааштай үрсэд дургүй,
Амаа ч мэдэхгүй ууж идэн
Хорвоог туулдаг хумүүст бүр ч дургүй.
                                                                           О.Эгшиглэн

Сэтгэл дотор байгаа энэ нэг юмыг гаргахгүй бол тэсэхгүй байсымаааа :P

Шөнийн (оройн ч гэхийму) 11 цаг 38 минут болжийн. Өнөөдрөөс эхлээд би дунд сургуулийн сурагч биш. Маргааш гэхэд төгсөөд, "том хүн" болчихно. Сэтгэл догдолж байгаа хэрнээ цаанаа л нэг уйтай...Тэр ч яахав, би сургуулийн тухай бичье гэж бодоогүймаа. Зүгээр л миний амьдралын нэг хэсэг болсон хүний тухай бичих гэсийн.
Миний хувьд хамгийн нандин, ээж аав дүү нараасаа өөрцгүй хайрладаг хүн байсым. Гэхдээ нэг л өдөр надаас "явчихсан". Эхэндээ найзууд салж нийлэлгүй яахав, дандаа л муудалдаг биз гэж боддог байсан чинь үгүй юм байна лээ. 10-20н жил найзлаад зүгээр байдаг хүмүүс байдаг л юм байна. Тэр хүмүүсийн хувьд үнэхээр таарч тохироод санаа оноо нь нийлдэг биз. Тэрнээс биш зарим талаараа дэндүү адилхан юм шиг боловч яг яс юман дээрээ бие биенээсээ тэс ондоо хүмүүс яаж найзалж чадхавдээ гэсэн дүгнэлтэд хүрлээ...Өөр хүмүүс өөрөөр боддог ч байж болох юм, энэ бол миний л хувилбар. 
100 төгрөгтэй явснаас 100 найзтай яв гэдэг үг надад ерөөсөө ч таалагддаггүй, би өөрөө зожиг, ганцаараа байх дуртай болоод л тэр биз. Хэрэгтэй хэрэггүй олон найзтай байснаас үнэхээр хайрлаж, бүх юмаа ярьж, нээж чаддаг хэдхээн найзтай байсан нь дээр юм шиг санагддын. Тийм болохоор хүн болгон руу хялалзаад байдаггүй ч гэсэн, нээх наалдаж барилгүй зайгаа барьдаг хүн бол би.
Чам шиг ааш зантай, чам шиг сэтгэл хөдлөл, манер, гадаад төрхтэй хүн өөр хаана ч байхгүй, яагаад гэвэл хүн болгон бурхны цор ганц бүтээл. Харин тэр олон бүтээлүүд дундаас өөрт тохирсон нэгнээ олж авна гэдэг хэцүүхэн шүү. Би яагаад чамайг заавал сонгож найзалснаа хэзээ ч ухаж ойлгохгүй байх, магадгүй сонирхдог зүйлс нь адилхан ч сэтгэлийн гүнд тэс өөр хүмүүс байснаа анзаараагүй ч байж мэднэ. Эргээд бүхнийг харахад романтик реалист хоёр нийлчихсэн юм шиг байгаамаа, одоо тэгж санагдаад байдгийн, гэхдээ үгүй ч байж магад. Би дэндүү нялуун үргэлж анхаарал халамж шаарддаг, харин чи бол тэс өөр өрийнхөө л ертөнцөд чимээгүй байх дуртай байсансан. Гэхдээ иймэрхүү зүйлс бидний нөхөрлөлийг сүйтгээгүээ, нэг л том ялгаа сүйтгэсэн. Тэр ялгаа нь юу вэ гэвэл чи үргэлж багтай явдаг, харин би баг зүүж явж ердөө ч чаддаггүй. Чиний хэлсэн гэнэт санаанд орчлоо, бид 2ын зам ингээд салж байна гээд. Чи их зөв хэлсэн байнаа, нээрээ л баг будаг өмсөөгүй хүн алиалагч шиг үхтлээ будаад "томдсон" баг угласан хүний хажууд явах вэ дээ...