Үзэн ядалт.

Яагаад чамайг тэгж их үзэн ядна вэ? Намайг яасан гэж тэгж их үзэн ядна вэ? Өөрийгөө болиулах гэж хичнээн хичээгээд ч чамайг үзэн ядаад байх юм. Хайртай байсан болохоороо л тэр байх. "Хайр байхгүйгээр үзэн ядалт гэж байхгүй" гэдэг үг байдаг юм билээ. Үнэн шүү.
Өөрөөсөө дахин дахин асууна. Байн байн өөрийгөө зүхнэ. Шүлгэндээ тэр бүхнээ мөнхөлнө. Тэгээд л санаа амарна. Интернэтэд байх чиний зургийг чинь хараад дахиад л эхлэнэ. Үзэн ядалт улам бүр ихэснэ.  Харах тусам улам томроно. Тэр хэрээрээ улам их хайрлана. Би яах ёстой вэ? Чамайг мартхын тулд юу хийх ёстой юм бэ? Яавал чиний нэрийг сонсоод, чиний дүрийг хараад тайван байж чаддаг болох вэ? Би хурлхан шиг л тартмаар байна. Тэгэхгүй л бол чиний тухай бодох бүрийд үзэн ядалт хайр хоёрын гал зэрэг зэрэг асаад зүрхийг минь түлээд, шархлуулаад байх юм. 
Чи миний хувьд хэн ч биш. Би чамайг мартсан. Чи надад хэрэггүй. Чиний хуурамч баг зүүсэн нүүр, будаг түрхэж халхалсан сэтгэл зүрх чинь хэрэггүй...гэж бодмоор байвч чадахгүй юм. Эцсийн эцэст чамайг мартаж чадахгүй зовох би өөрөө өөрийнхөө хувьд хэн ч биш. Чиний ч хувьд. Чи ч тэр би ч тэр би биендээ хэрэггүй. Ерөөсөө хэрэггүй. Тэр утгагүй дурсамжууд чиний хувьд юу ч биш. Харин миний хувьд бол хамгийн үнэтэй ЮМ. Гэвч ЮМ болтлоо доошоо орсон тэр дурсамжууд хэнд ч хэрэггүй. Хэдий тйим ч би мартаж чадахгүй. Чадахгүй.

Бодлууд.....тархийг минь дүүргээд л.....

Ойрд ямар нэгэн юм бичих настроение огт байсангүй. Гэнэт залхуу хүрээд л. Яасын бүү мэд. Удахгүй ЕШ-ийн дүн гарна. Санаа зовж байгаа ч юм алга. Нэг л сонин. Хэтэрхий тайван, яг л нөгөө "calm before the storm" гэдэг шиг. Бас зөндөө их юм толгойд бодогдоод л, хачин хачин зүүд зүүдлээд л, нэг л сонин болчихжээ. Бүх л юманд сэтгэл дундуур.
Нээрээ яагаад байгаа юм болоо? Эсвэл би хэтэрхий эмзэглээд байна уу? Хүн болгонд л ингэдэг үе байдаг боловуу?
Хэдхэн секундын дотор ганц тоо ч бодож чадахгүй хүний толгойд ямар олон бодлууд орж ирнэ вээ. Болдог бол бүгдийг нь шүүрч аваал бичээд эрээчээд хүнд яриад гаргаад хаямаар...Даанч дэндүү олон болохоор тэгэх ямар ч боломж байхгүй. Бүгдийг нь үлээдэг цэцэг шиг үлээгээд гаргачихмаар л байна. Гаргахгүй бол яг л тархи минь задрах гэж байгаа юм шиг. Яг л энэ мөчид нь бүгдийг нь ус шиг асгаад хаячихмаар...Гэвч болохгүй нь, чадахгүй, асар олон бодлууд минь ч тархинаас гарахыг хүсэхгүй байх шиг. Яадгийн билээ.

Бараг жилийн өмнө хийж байсан cover Шакира-гийн Moscas en la casa гэдэг дуу (Гэр доторхи ялаа(??!!) гэдэг дуу)

Exams and greediness (? what am i talking abt??)

Хүний шунал гэж сонин юм шүү. Юугаар ч дутаагүй, өмсөж зүүх нь бэлэн, хоол унд нь байж байхад л нэг илүү юманд дурлах хүний гэм биш зан юмдаа. Саяхан нэтэд нэг юм харчихаад нөгөө авахын түүс болоод, өдөр шөнөжин бодоод сууж байхдаа өөрийгөө хальт үзэн ядаад авсан...Боломжгүй юм хүссэндээ биш, яг үнэндээ бол амин чухал хэрэгтэй биш мөртлөө дэндүү үнэтэй эд мөрөөдөж байгаадаа уур хүрсэн л дээ. Гэвч заавал авч байж санаа амардаг хэцүү зантай болохоор санаа минь яажсан ч амарч чадахгүйнээ. Нэг ном уншсан ч, унтах гээд хэвтсэн ч, нэтэд сууж байхад ч бодогдсоор...

Хүн сармагчингаас үүсэлтэй гэдэгт ер нь нилээн итгээд байдаг болоод байгаа. Учир нь гэвэл миний нэг таньдаг хүн тийм юмтай болсон, би ч гэсэн авмаар байна. Заза яахынбээ, хүнтэй адилхан болж яахын, өөрөөрөө байх хэрэгтэй, чи бол өөр хүн гэж өөртөө хэлдэг ч сэтгэлээ бүрэн эргүүлж буцааж татаж чадахгүй л байгаамдаа. Хүний амьдралд хэрэгтэй эрүүл мэндэд тустай юм байсан бол ингэж суухгүй л байх байсандаа гэж ч бодохын...Тэгээд эцэс сүүлд нь яг яах гээд байгаагаа юу хүсээд байгаагаа мэдэхээ больчхын, хэцүү юмаа.

Ер нь хүссэн юм болгон руугаа сарвайдаг хүн ямар вэ? Юмыг заавал өөрийн болгож байж санаа нь амарч, сэтгэл нь тайвширдаг хүн тийм олигтой хүн мөн үү? Ийм асуултууд толгойг минь нэг дүүргээд нэг болиод... 

Тэр ч яахав өөр нэг юм. Ойрд ЕШ өгөөд бас тэрүүхэн тэндээ завгүй гүйгээд байнаа. Завгүй ч гэж дээ эхний өдөр ганц англи хэл өгсөн, өнөөдөр Монголын түүх өгсөн. Маргааш орос хэл, монгол хэл, нийгмийн тухай мэдлэг өгнө. Өнөөдрийн түүхийн шалгалт үнэндээ л явцгүй байсаан. Эхний хорин минутанд бүгдэнг нь тааж бөглөөл бөглөөл бөглөөл, дахиж нэг арван минут бөглөснүүдээ хэд дахин тодруулж сууж байгаад нэг мэдсэн унтцан байна лээ. Толгойгоо ширээн дээр л тавих шиг болсын.....Цаашаа яасныг....би таашгүй ээ (хаха).

Итгээд хэрэггүй ээ...гэж

Зүгээр л суужаагаад аймр худлаа юм олж мэдлээ. Сонин юмаа. Зарим хүмүүсийг ойлгохгүийн. Миний толгойд ганц ч удаа орж ирээгүй, нэг ч удаа ам нээж яриагүй юмыг маань ярьсан болгоод л "ДАМЖУУЛЧХЫМАА". Дамжуулаад өг гэж гуйгаагүй байхад л...
Үнэхээр их итгээл, янз бүрийн яриа сонссон ч арай үгүй байлгүйдээ, миний мэддэг хүн тэр чинь биш гээд явдаг байсан, би буруу боддог байждээ. Гэнэн ч юмдоо. Хоосон толгойдоо итгээд. Итгэсний минь хариуг ингэж барьж байгаам биздээ. Арай ч тэгчихнэ гэж бодоогүй байтал. Сэтгэл нэг л харлаад явчлаа. Заза одоо яахвдээ, жоохон хүүхэд шиг гэнэн итгэмтгий зангаасаа болж өөрийнхөө үнэтэй юмыг "итгэл даадаг" хүний "ачаар" алдчих шив дээ. Damn it!